مَنْ شَذَّ عَنّا فَبَرَهُوتُ مَكانَتُهُ * وَمَنْ أَتانا فَجَنّاتٌ وَرِضْوانٌ » ؛ « 1 » « در اصل ما ستارگانى بوديم كه از ما طلب نور مىشد ، و امروز در بين مردم ، ما برهان هستيم . ما درياهايى هستيم كه هركس در آنها غواصى نمايد ، بهره‌اش دُر و ياقوت و مرجان است . ما مسكن‌هاى خلد و فردوس را مالكيم و ما خازنان خلد و فردوسيم . هركس از ما كنار افتد ، برهوت جاى اوست ، و هركس به سوى ما بيايد ، جايگاهش باغ‌هاى بهشت و رضوان است » .

--> ( 1 ) . اعيان الشيعه ، ج 4 ، ق 2 ، ص 76 ؛ و الامام الصادق علم و عقيدة ، ص 159 . اين ابيات را از تفسير صافى يا يكى ديگر از كتاب‌هاى مرحوم فيض كه سال‌ها پيش ديده و حفظ كرده‌ام نوشتم ، و چون در حال حاضر محل آن در نظرم نبود ، اين دو كتاب را به عنوان مصدر نوشتم كه كتاب اول سه بيت اوّل و كتاب دوم هر چهار بيت را نقل كرده و به جاى " لغائصها " ، " لغائصكم " و به جاى " رضوان " ، " ولدان " نقل كرده‌اند .